Hoe ver-zin je het: Weg zonder einde
· leestijd 2 minuten Algemeen
Elske en Karin de Lange zijn voorgangers bij de Vrijzinnigen Kampen. Hier wisselen moeder en dochter hun gedachten met elkaar uit. Deze maand: Elske.
Afgelopen najaar plantten we een nieuwe beukenhaag in de tuin. Het duurde even voor hij dit voorjaar ging uitlopen. Bij enkele planten laat dat op zich wachten, toch zie je dat er leven in zit. Dat is het grote wonder van het voorjaar. Wat dood leek, komt tot leven. In het christendom gaan Pasen en Pinksteren daar over. Waar de weg lijkt op te houden, blijkt steeds weer een nieuw begin mogelijk.
Om dit nieuwe begin een kans te geven kan je als mens niet zonder nieuwsgierigheid. Dat neem ik ook waar bij onze kleinkinderen, die beginnen met de wereld te verkennen. De jongste nog kruipend en vol plezier. Ik leer van hen weer te kijken met de ogen van een kind; nieuwsgierig en met verwondering. Het oude vertrouwde blijkt vol verrassingen te zitten, die ik niet gezien had, maar waar zij mijn ogen voor openen.
Op een bepaalde manier zijn mijn kleinkinderen mij heel vertrouwd. Tegelijkertijd zijn ze ook vreemdeling voor mij. Ze vallen niet met mij samen. Ze zijn onverwacht ons leven binnengekomen en nemen daar zomaar ruimte en tijd in. Tegelijkertijd heb ik me ook te verhouden met hun anders zijn. Als ze bij ons komen, maken we ons huis veilig voor ze. Kwetsbare spullen gaan omhoog, de vloer wordt extra gezogen en het gootsteenkastje ontruimt. Ook onze gewoontes passen we aan: we lezen boeken met ze van Nijntje in plaats van Nietzsche. We maken totaal ander eten klaar en structureren de dag naar hun behoeften.
Eigenlijk gaan we weer spelen. Door in verwondering weer te leren kijken, ontdekken we die bijzondere laag terug van spelend leren die tot levensvreugde leidt. Dat gebeurt vooral in ontmoeting, in het samen de wereld in gaan. Dat gebeurt ook in ontmoeting met de vreemdeling. Zo hadden wij laatst gasten uit de VS. Ze hadden een reisgids van Nederland gelezen met veel gewoontes van ons Nederlanders. Ik kreeg een spiegel voorgehouden met onze rare gebruiken. Daar heb ik me over verwonderd. Zo kan je dus ook naar de wereld (lees: Nederland) kijken.
De vreemdeling laat mij dus ook weer anders naar deze wereld kijken. Ook dankzij hen kom ik weer tot nieuwsgierigheid. Wat zien zij, wat voor mij zo gewoon is? En daardoor kan ik me met hen verwonderen over alles om ons heen. Ik geloof dat wie zich nog kan verwonderen, ontvankelijk blijft voor de wereld. En ik denk dat deze samenleving onze verwondering hard nodig heeft om weer leefbaar te worden en tot bloei te komen. Nieuwsgierigheid en verwondering om een nieuwe weg te vinden door onze angst voor de vreemdeling heen. En zoals voor alle nieuwe wegen geldt: de weg ontstaat vanzelf, zodra mensen die weg bewandelen.
We gaan de zomer in, de tijd van reizen naar het verre vreemde. Ik neem mijn verwondering en nieuwsgierigheid mee. Tot in september!
Dit is een Zakelijk Nieuws Lokaal van de Vrijzinnige Gemeente Kampen, www.vrijzinnigkampen.nl.
