Zestig seconden aardbeving erger dan jarenlange oorlog
· leestijd 2 minuten Algemeen(door Jeroen Kanis)
In plaats van te genieten van een langverwacht familiebezoek biedt de van oorsprong Syrische Jiana Sayegh Aji uit Kampen noodgedwongen hulp in haar door de aardbeving getroffen geboorteplaats Aleppo. Ze deelde zaterdag haar verhaal op NPO2 voor EO Metterdaad.
Ze boekte haar vliegticket naar Aleppo al een half jaar geleden en kon toen niet vermoeden, dat zich in de nacht voor haar vertrek een verschrikkelijke ramp met tienduizenden slachtoffers zou afspelen, die al snel wereldnieuws werd. “Mensen hadden mij eerder gevraagd of het vanwege de burgeroorlog wel veilig was om te gaan. Niet honderd procent, maar er vallen gelukkig geen bommen meer. Nu hoor ik mensen zelfs zeggen: ‘Deze aardbeving van zestig seconden is veel erger dan de dertien jaren van oorlog!’.
Woensdag 8 februari:
In de opvang van haar Rooms-katholieke kerk in Aleppo vertelt Jiana: “Midden in de nacht van vijf op zes februari werd ik plotseling wakker van allerlei familieappjes. Ik dacht: ‘Wie vraagt er nu midden in de nacht aan elkaar ‘hoe is het met jou? Ik raakte in paniek. Er was iets verschrikkelijks gebeurd. Toen bleek dat het een aardbeving was, kon ik niet meer slapen. Mijn ouders adviseerden mij: ‘Blijf maar thuis! Je kunt hier niets doen’. Op internet las ik, dat naschokken de eerste 24 uur het ergst zijn, dus dacht: ‘Ik ga tóch om mijn familie te helpen, want ik wil er voor hen zijn in goede en slechte tijden. Gelukkig leven mijn ouders en familie nog, maar ze zijn ontzettend geschrokken. De afgelopen nachten heb ik weinig geslapen. Mijn lichaam kan het niet meer aan. Iedereen is kapot. De hele stad is verwoest. Eten, drinken en dekens krijgen we in onze kerk. Veel kerken en moskeeën vangen mensen op. Mooi om te zien hoe iedereen elkaar helpt; ongeacht hun geloof. Basisbehoeften zijn er niet. Mensen staan op straat in donker, kou en regen. Mijn zus sliep bij min vier met haar dochter in de auto, want ze durft niet naar huis. We hebben experts nodig om te controleren of de gebouwen veilig zijn. Sommige mensen besluiten om toch maar terug te keren naar hun woning, want ze hebben niets anders.”
Zondag 12 februari
Jiana doet haar verhaal als ze ’s avonds met haar zaklamp in het donker op straat loopt. “Vooral kinderen hebben het moeilijk. Daarom organiseerde onze kerk speciaal voor hen activiteiten met muziek, dans en cadeautjes. Mijn nichtje werd vannacht in paniek wakker en rende spontaan door de kerk. Net waren er vier naschokken binnen twee uur. Iedereen raakt dan in paniek. De eerste beving heb ik niet meegemaakt, waardoor ik rustig kan blijven en mensen daarmee hopelijk kan helpen. Dode mensen heb ik gelukkig nog niet gezien, maar het wordt mij allemaal teveel en ik ben bang voor de toekomst. Tóch ervaar ik dat God bij mij is.
Wij hebben jullie hulp hard nodig. Hulpverleners mogen Syrië niet in vanwege EU-sancties. We moeten daarom politieke druk blijven uitoefenen om die op te heffen. Dit is geen oorlog, maar een natuurramp en het gaat om mensenlevens. Daarom ben ik zo blij, dat mijn woonplaats Kampen 55.000 euro – voor iedere inwoner 1 euro - heeft gestort op Giro 555.”
Jiana mag haar verblijf in Aleppo van haar werkgever (gemeente Kampen) verlengen om bij haar familie te zijn en hulp te bieden in haar geboortestad.
