Column wethouder Bernard van den Belt: Een generatie vol vertrouwen opvoeden

Het was hartje zomer. Mijn vrouw Gertrude en ik zaten samen op het terras van onze vakantiebestemming. De kinderen waren met het recreatieteam op pad en wij genoten van de rust met een goed boek. Gertrude las Generatie Angststoornis, een indringend boek over de invloed van social media op jongeren. Ikzelf was verdiept in God’s Smokkelaar, het indrukwekkende levensverhaal van Anne van der Bijl, dat onlangs postuum in het Nederlands verscheen. Tussen het lezen door deelden we onze gedachten.

Gertrude vertelde over de zorgwekkende invloed van algoritmes op platforms zoals Instagram en TikTok. Online worden jongeren steeds meer gevangengehouden in een wereld vol onzekerheid. Het maakte me ongerust om te horen hoe eenvoudig een onschuldige zoekopdracht jongeren in een vicieuze cirkel van angst en stress kan brengen. Ik vroeg me af; wat doen wij als ouders, docenten en sportcoaches? Geven we jongeren het vertrouwen om stevig in hun schoenen te staan, of dragen we onbewust bij aan een cultuur van angst?

In het boek dat ik las, werd ik meegenomen naar een andere tijd, vol internationale spanningen kort na de Tweede Wereldoorlog. Hoofdpersoon Anne van der Bijl keerde na zijn dienst in Indië gedesillusioneerd terug, maar hervond zijn roeping. Hij voelde dat het zijn taak was om een boodschap van hoop te brengen in landen waar vrijheid werd onderdrukt. Waar anderen vooral bedreigingen zagen, zag hij kansen. Hij liet zich niet ontmoedigen door obstakels en systemen, maar werd juist gedreven door de wil om iets goeds te doen voor de samenleving.

Nu het nieuwe schooljaar is gestart, denk ik vaak terug aan die twee boeken. Hoewel ze op het eerste gezicht niets met elkaar te maken lijken te hebben, raken ze allebei een kernvraag: ‘Hoe voeden we onze jongeren op?’. Het ene boek legt de vinger op de zwakke plek van deze tijd, waarin jongeren worstelen met onzekerheid en stress. Het andere boek laat zien hoe één man, gedreven door plichtsbesef en vertrouwen, een positieve impact had op de wereld om hem heen.

In die tegenstelling zie ik een duidelijke les voor ons in het hier en nu. In plaats van een generatie te vormen die leeft in angst, mogen we werken aan een generatie die gedreven wordt door plichtsbesef, vertrouwen en verantwoordelijkheid. Onze jongeren moeten niet ontmoedigd raken door de uitdagingen van deze tijd, maar juist leren dat die uitdagingen overwonnen kunnen worden met moed en toewijding.

Deze boodschap spreekt me aan, vooral met het oog op onze taak als opvoeders en burgers. Laten we jongeren ondersteunen en hen een helder kompas meegeven. Laten we ze leren dat de obstakels die ze tegenkomen overwonnen kunnen worden. We hebben jongeren nodig die zelfverzekerd zijn, die weten dat hun bijdrage ertoe doet en die bereid zijn om offers te brengen voor het welzijn van de samenleving.

Dat is mijn voornemen voor dit schooljaar: werken aan een cultuur waarin onze jongeren niet gebukt gaan onder angst, maar juist groeien in verantwoordelijkheid en zelfvertrouwen. Ik zou het geen angststoornis maar een Anne-stoornis willen noemen. Dit vraagt om betrokkenheid van ons allemaal: ouders, docenten, sportcoaches, en iedereen die met jongeren werkt.

Ik ben er klaar voor. Doen jullie mee?

Bernard van den Belt

Wethouder Jeugd, Onderwijs, Zorg, Financiën en Personeel en organisatie