Humor met een boodschap: De ramadanman
· leestijd 2 minuten Algemeen(door Marcel Kalter)
Het is zaterdag. Een rustige zaterdag zonder voetbal. Een beetje jammer, maar ik heb nu een keer tijd om wat leuks met Lucy te doen. We staan op het punt om de deur uit te gaan als ik word gebeld. Het is de trainer van mijn jongste zoon. Omdat er vandaag geen voetbal is zijn ze met het hele team de sportschool ingedoken. ‘Sam heeft iets met z’n teen. Ik denk dat het goed is dat je met hem even naar de huisartsenpost gaat.’ Dat zegt hij natuurlijk niet voor niks. Vijf minuten later ben ik bij Sam. Hij heeft nog één schoen aan en zijn linkervoet is bloot. Ik kom dichterbij en weet niet wat ik zie. De nagel van zijn grote teen staat in een hoek van 90 graden. Ongeveer halverwege de nagel. Het is een bloederig en onsmakelijk gezicht.
De huisartsenpost in Zwolle lijkt me inderdaad de beste optie. ‘U bent nummer 23 in de wachtrij,’ hoor ik als ik ernaartoe bel. Pfff, dat schiet lekker op. Ik besluit maar door te rijden naar Zwolle. Het is half 2. We rijden al in Zwolle als ik de assistente eindelijk aan de lijn krijg. Ze heeft een plekje vrij om kwart over 3. Dan gaan we eerst maar langs de Mac. We hebben allebei best trek. En de kans is groot dat we straks lang moeten wachten. ‘Even snel’ kun je in het ziekenhuis namelijk wel vergeten.
We zijn veel te vroeg als we de wachtkamer binnenlopen. Het wemelt van de mensen. Jong en oud. Sommige zijn aan het praten, maar de meeste zijn met hun telefoon bezig. Dat was vroeger wel anders, hoor ik mezelf denken. Een paar mensen kijken met afschuw naar de grote teen van Sam. Hun blik verraadt genoeg. ‘Poeh, jij liever dan ik.’ Er komt een jongeman met een Marokkaans uiterlijk naast ons zitten. Hij heeft ook meteen een opmerking over Sam z’n teen. We raken daardoor aan de praat. Over van alles en nog wat. Voetbal, politiek, geloof, oorlog en liefde. Het is voor hem de eerste dag van de ramadan. Hij mag niet eten en drinken tot zonsondergang. We maken er lol over. Want Sam en ik hebben net een groot menu van de Mac achter de kiezen.
Mijn voorgevoel laat me niet in de steek. Om kwart over 4 is Sam pas aan de beurt. De nagel wordt onder verdoving ‘gewoon’ teruggeklapt. Zijn teen is gelukkig niet gekneusd of gebroken. Als we weer in de auto zitten zegt Sam uit het niets: ‘Dat was een leuke man hè?’ Ik ben het met hem eens. De ‘ramadanman’ maakte onze wachttijd echt leuker. ‘Ja Sam, de meeste mensen willen gewoon lekker met elkaar leven. Ongeacht huidskleur en afkomst. Een paar debielen verpesten het voor de rest.’ Sam knikt. Het was weer een verrassende middag. Gelukkig hebben we de foto’s nog. Maar dit zijn niet de leukste om terug te kijken.
