Humor met een Boodschap: Het Carlosmomentje
· leestijd 1 minuut Algemeen(door Marcel Kalter)
We leven op dit moment in een bijzondere wereld. Dat vind ik. Met verschrikkelijke leiders, alles vernietigende oorlogen en extreme natuurrampen. Ik word er soms een beetje verdrietig van. Want dit is toch niet wat de meesten willen? Kunnen we het tij nog keren? Waarschijnlijk wel. Als we er allemaal voor kiezen dat het anders moet en het dan ook echt gaan doen. Maar dat gaat drie keer gebeuren: nu niet, dan niet en nooit niet. Met z’n allen, dat kunnen we wel vergeten. Begin daarom klein... gewoon bij jezelf.
Tijdens de vakantie heb ik een geweldig boek gelezen: ‘Pak je Carlosmoment’ van Jaap Bressers. Een echte eyeopener. Het is meer dan de moeite waard om te lezen. Volgens Jaap is een Carlosmomentje een klein gebaar dat voor jou eenvoudig voelt, maar voor een ander van grote waarde is. En ja, daarmee kun je de wereld binnen jouw eigen invloedssfeer al snel een beetje mooier maken. Ik zal jullie twee voorbeelden geven uit eigen ervaring.
Elke week heb ik wel ergens een optreden als zanger. Omdat ik niet van onaangename verrassingen hou, koop ik voor mezelf altijd wat flesjes water. Zo ook op een bloedhete dag in augustus. Ik had de tuinman al zien ploeteren in de volle zon. Hij was bezig in een tuin vlak bij de supermarkt. Met de flesjes water in de auto reed ik naar hem toe. Ik deed het raampje naar beneden. ‘Wat is het een feest om vandaag tuinman te zijn, hè?’ Hij lachte. ‘Pfff, dit is niet normaal meer. Wat een hitte!’ Ik was het helemaal met hem eens. ‘Heb je zin in een flesje water?’ Hij hoefde geen seconde na te denken. ‘Ja, graag.’ Ik liet hem dus achter met een flesje water. En met een superblij gezicht.
Een paar weken later kwam ik thuis toen er een klein meisje met haar moeder voor onze voordeur stond. Ik stapte uit. ‘Meneer, wilt u misschien een lot kopen van de grote clubactie?’ Haar stemmetje en die blik in haar ogen deden wat met me. ‘Ze heeft tot nu toe weinig succes,’ zei haar moeder lachend tegen me. ‘Weet je wat, ik koop een lot van je. Wat kosten ze?’ Daar was dat stemmetje weer: ‘3 euro per stuk’. Ik deed net of ik er even over moest nadenken, maar ik wist het al meteen. ‘Doe me er dan maar 3.’ Ik kreeg een lach van oor tot oor als bedankje terug. Terwijl zij een zegeltje afscheurde om op onze voordeur te plakken, liep ik naar mijn auto. Ik pakte 2 euro en gaf die aan haar. ‘Doe maar in je spaarpot of koop er maar wat lekkers voor.’ Het was zo’n leuk moment. Ik maakte in één keer alle ellende van haar lotenprojectje goed.
Kijk daarom ook eens wat vaker om je heen. Pak je Carlosmoment als het kan. Dan maak je waarschijnlijk 2 mensen tegelijk blij. Een ander en jezelf. Heerlijk toch?
Wil je reageren op deze column? Stuur je reactie in via de link hieronder en mogelijk leggen wij de reactie voor aan de schrijver en publiceren de interactie in de krant.
