Humor met een Boodschap: Op heterdaad betrapt

Het is één uur in de nacht. Het onweert buiten. Iemand schudt voorzichtig aan mijn arm en fluistert: ‘Mars, Mars, wakker worden!’ Het is Marloes, mijn lieve bonusdochter. Ze keek door haar zolderraam naar het onweer en zag wat vreemds bij de overburen. ‘Kom snel mee. Ik denk dat er bij de buren wordt ingebroken.’ Nog een beetje slaapdronken loop ik met haar mee naar boven. Ik heb de mondpleister nog op m’n lippen. ‘Kijk maar,’ zegt ze. Ik kijk door het raam naar de overkant. Het is nog donker bij de buren. Ineens zie ik een straal licht in de kamer. Verrek, het zal toch niet...?

(door Marcel Kalter)

Tot nu toe maakte ik alleen maar vreemde geluidjes. Die begonnen allemaal met mmmmmm, of zoiets. In verschillende toonhoogten. Daarom trek ik de pleister snel van mijn mond. ‘Je kon weleens gelijk hebben Loes. Kom, dan gaan we een verdieping lager. Daar kunnen we het beter zien.’ We vinden het beiden spannend. Ze vraagt aan mij: ‘Moeten we 112 niet bellen?’ Zover is het wat mij betreft nog niet. We moeten eerst meer informatie verzamelen. ‘Ik ga wel even buiten kijken,’ zegt Marloes dapper. Tien seconden later zie ik haar buiten voorzichtig richting de woning van de buren lopen. Vijf seconden daarna is ze alweer binnen. ‘Ik durf toch niet. Zullen we samen gaan?’ Nou, ik heb geen zin om mijn leven te riskeren voor een paar inbrekers, die we op heterdaad betrappen. Toch staan we een minuutje later buiten op de stoep. We maken ons zo klein mogelijk en gaan weer langs de auto’s naar de woning van de buren. Nu is het donker. Er lijkt helemaal niets te gebeuren. Zouden ze al weg zijn? Nee, daar heb je de lichtstraal weer.

Het is vreemd. Marloes en ik kijken elkaar aan. Ik zeg tegen haar: ‘Inbrekers blijven toch nooit zo lang in één rijtjeshuis?’ De situatie went. We durven steeds dichterbij te kijken. Op een gegeven moment sta ik bijna met mijn neus tegen het raam van de woonkamer. Ik weet nog steeds niet waar het licht vandaan komt. We zien in ieder geval geen mensen. Marloes en ik gaan weer naar binnen. We weten zeker dat het geen inbrekers zijn. Maar wat dan wel? Het is inmiddels twee uur. De hoogste tijd om de ogen weer dicht te doen.

Om een lang verhaal kort te maken. De ‘inbreker’ heeft alleen stof meegenomen. De boosdoener was namelijk de robotstofzuiger van de buren. Die sturen ze ’s nachts op pad om de kamer te zuigen en te dweilen. Deze keer waren ze vergeten de gordijnen dicht te doen. Een paar dagen later stond ergens op social media zo’n zelfde verhaal. Daar waren heel wat politieagenten opgetrommeld om een robotstofzuiger te ‘arresteren’. Gelukkig hebben wij 112 niet gebeld. Tja, dit was dus zo’n nacht die je alleen in films ziet. Maar die beleefde ik 28 augustus dus met mijn lieve Loes. Helemaal live...

Wil je reageren op deze column? Stuur je reactie in via de link hieronder en mogelijk leggen wij de reactie voor aan de schrijver en publiceren de interactie in de krant.