Humor met een boodschap: Heeft de aarde koorts?
· leestijd 2 minuten Algemeen(door Marcel Kalter)
Als ik aan deze column begin is het warm buiten. De mussen vallen nog niet dood van het dak, want het is maar 25 graden. Een heerlijke temperatuur. Warmer hoeft het van mij niet te worden. Nooit. Want dan ben ik niet meer vooruit te branden. Ik kijk naar buiten en zie mijn auto staan. Die heeft sinds 1 juni wat schade. Een paar kleine putjes in het dak en in de motorkap. Door een nachtelijke hagelbui met hagelstenen van 2 centimeter groot. Zoiets had ik weleens meegemaakt rondom het Gardameer. Maar nog nooit in IJsselmuiden.
Laatst zag ik een filmpje van Jan Terlouw dat mij aan het denken zette. Hij was een politicus, schrijver en natuurkundige. Ik schrijf was, omdat hij op 16 mei 2025 is overleden. Dat is waarschijnlijk de reden geweest dat zijn levensvisie op de sociale media werd gedeeld. Ergens begin van dit jaar is het opgenomen. Volgens Jan gaat het kapitalisme – het hebben, produceren en genot najagen – ten koste van de levende natuur. De aarde kan best veel aan. Ze heeft met gemak hittegolven en ijstijden doorstaan. Maar een geleidelijke temperatuurverhoging gaat haar te ver. Je kunt het volgens hem het best vergelijken met het menselijk lichaam. Een winter met temperaturen van 20 graden onder nul komen we wel door. Maar als ons lichaam zelf 1,5 graad warmer wordt, hebben we koorts en zijn we ziek.
Jan denkt dat we alleen maar kunnen overleven als we inzien dat we deel uitmaken van de natuur. En als we beseffen dat de natuur net zo veel rechten heeft als wij. Of we het gaan redden? Hij weet het niet. De macht van de economie is namelijk heel groot. Volgens hem zal de wetenschap er alles aan doen om oplossingen te zoeken. Want ons hele leven is daar het resultaat van. Zonder wetenschap waren er geen auto’s, vliegtuigen, mobiele telefoons en geneeskunde. Zijn woorden aan het eind van het filmpje zijn indrukwekkend. ‘Het gaat niet om mij, het gaat om ons. Op het moment dat dit tot ons door kan dringen en we gaan ernaar leven, dan is er niks meer aan de hand.’
Jan is er niet meer. Zijn gedachtegoed nog wel. Het gaat dus niet om jou en mij. Het gaat om ons. Maar op dit moment lijkt het ‘ons’ in de wereld wel heel ver weg. Er zijn te veel wereldleiders die elke dag een wedstrijdje doen wie het verst kan pissen. Daarom moeten we het vooral zoeken in de kleine kring om ons heen. Laten we de zieke aarde beter maken. Met z’n allen. Kijk eens wat vaker in de spiegel en besef dat jij een onderdeel bent van ‘ons’. Het ons waar Jan het over heeft. Draag jouw steentje bij. Elke dag weer. Het zou toch geweldig zijn als er dan over jaren niks meer aan de hand is? Ik hoop het nog mee te maken.
