Kapster Simone Tennekes-Slik stopt na 26 jaar en gaat een nieuwe uitdaging aan bij Casa el Campo
· leestijd 2 minuten Zakelijk nieuws lokaal(Door Alex de Jong @ Attest Communicatie)
Vanaf haar zeventiende zat ze met haar handen in het haar. Inmiddels, op haar vijftigste, weet ze wat ze met de rest van haar leven wil. Iets anders. Simone Tennekes-Slik stopt als kapster aan huis en gaat parttime bij Casa el Campo aan de slag. Ze zet daarmee definitief een punt achter haar bestaan als zelfstandige. ‘Ik heb dit werk altijd met veel plezier gedaan’, vertelt ze. ‘Maar ik merk ook dat het fysiek steeds zwaarder wordt. Dan kom je op een punt aan dat je denkt: kan en wil ik dit nog tot aan mijn pensioen volhouden?’ Het antwoord was duidelijk: nee. Desondanks duurde het proces toch nog enkele jaren. ‘Want tja, je wilt ook je klanten niet zomaar achterlaten…’
Het was vooral de coronatijd die haar aan het denken zette. ‘Mijn man (Richard Tennekes, freelance fotograaf, red) en ik zijn beiden zelfstandig ondernemer. In de coronatijd hebben we het – ook financieel – zwaar gehad. Dat heeft me aan het denken gezet. Wat als ik ziek word? Wat als er iets gebeurt en ik als zelfstandige geen inkomen kan genereren?’ Tel daarbij op dat het werk, naarmate ze ouder wordt, haar fysiek steeds zwaarder valt en het zaadje van de twijfel was gezaaid. ‘Je bent de hele dag aan het slepen met spullen: een trolley de trappen op en af, een wasbak en handdoeken meeslepen… wil ik dat echt tot aan mijn pensioen blijven doen? Ga ik dat wel volhouden?’ Tegelijkertijd kwam ook het besef: ‘Als ik nog wat anders wil, dan moet ik dat nu doen en niet over een paar jaar, wanneer ik echt een oude taart ben en niemand mij meer wil’, lacht ze. ‘Dus ja, ik was wel toe aan een nieuwe uitdaging.’
Tekst verder onder foto.
Simone in 2003. - Foto: Jeroen Kanis.
Jobcoach
‘Vanaf mijn zeventiende heb ik altijd fulltime geknipt, zonder verzuim. Nu is het tijd voor wat nieuws. En niet omdat ik geen plezier heb ik mijn werk. Ik heb hele lieve klanten en ga met plezier bij ze langs, maar toch…’ Klanten reageerden ontroerd op haar nieuws, kwamen met cadeautjes, serveerden vulkoeken bij het afscheid… ‘Hoe moet dat nou, zonder jou?’ kreeg ze met regelmaat te horen. Als kapster heeft ze met menigeen bovendien een bijzondere band opgebouwd. ‘Je komt bij de mensen thuis, je deelt lief en leed met elkaar.’ En juist dat maakte de stap lastig; maakte dat ze er jaren over deed om de knoop definitief door te hakken. ‘Maar uiteindelijk is dat ook een proces wat je door moet…’
Tekst gaat verder onder foto.
Simone in 2007 nadat ze na zwangerschap weer aan de slag ging. - Foto: Tennekes.
Ze bezocht een jobcoach en probeerde zo te kijken waar haar interesses lagen, wat voor soort banen er - na de eigen onderneming - in de toekomst verscholen liggen. De baan bij Casa el Campo kwam als geroepen. ‘Je bent bezig met iets leuks, een belevenis… de gezelligheid en advisering; dat past me als een warme deken.’ Bovendien zit de eigenaar van Casa, Gerwin Karel, altijd vol plannen, dus genoeg uitdaging. Simone: ‘Eerder was Casa el Campo alleen maar gericht op meubels en woonaccessoires; inmiddels is het assortiment flink vergroot, hebben ze ook kleding, hebben ze de verzorgingslijn van Jansen van Bolwerk overgenomen, verkopen ze sieraden, losse thee…’ Maar de klanten die haar niet kunnen missen, zijn van harte welkom om dat in de winkel te komen ontdekken. ‘In ieder geval wil ik mijn lieve klanten erg bedanken voor hun jarenlange trouwe klandizie. Natuurlijk doe ik dat ook persoonlijk, maar nu weet iedereen in de stad dat ik ermee gestopt, dus hoeft niemand mij meer te bellen…’
