Mut kunn’n?

Vrijdag 1 december was het eerste carbid congres in Kampen. Carbid schieten is vanaf dit jaar aangemerkt als immaterieel erfgoed. Een knap resultaat van het Schuttersgilde. Ook werd op dit congres het boek ‘Mut Kunn’n’ gepresenteerd. Een boek over de geschiedenis van carbid en andere oudjaarstradities. Want het is weer zover, we zitten alweer in de laatste maand van weer een jaar. De weg naar deze feestdagen toe vind ik persoonlijk mooier dan de dagen zelf. Het verheugen en uitkijken naar mooie momenten is voor mij als rijkdom. Ik koester de dierbaren die ik nog wel om mij heen heb. Maar er is ook tijd om na te denken, bijvoorbeeld over de titel van het boek ‘Mut kunn’n. 

Want wat moet dan kunnen? Of kan tegenwoordig niet veel meer? Steeds minder? Of het ene wel en het andere niet? En hoe selectief zijn wij daarin? Wat maakt dat wij shoppen in verontwaardiging? Hoe tolerant zijn we eigenlijk en wanneer vinden wij dat iets wel of niet (meer) moet kunnen? Meer of minder Marokkanen? Deze bekende uitspraak is verguisd door vrijwel de gehele samenleving. Maar een plek voor meer dan 10 woonwagens kan niet omdat een coöperatie het ‘beheersbaar wil houden’...Moet zo’n uitspraak nou kunnen of niet? Kun je in een bestuur van een club zitten en tegelijk je functie als raadslid onafhankelijk uitoefenen? Kun je maar beter je mond houden als je ergens anders over denkt? Kunnen we het ergens enorm oneens over zijn zonder dat we elkaar gaan haten? Moet dat nog kunnen? We leven in een samenleving waar we van elkaar weinig kunnen hebben. In plaats van elkaar aanspreken op gedrag dat ons niet aanstaat, bellen we de politie. Of we zetten het op onze socials, zonder enkele nuance. Geen rekening houden met onderlinge verschillen in cultuur. Kijk me (niet) aan als ik tegen je praat. Een prachtig voorbeeld hiervan. We willen alles dichttimmeren met regels en reglementen en vergeten dat we ook zelf aan zet zijn. Het is een simpel woord, het woord fatsoen. We hadden beloofd om met de samenleving in gesprek te gaan. Energie in Kampen zou ‘door Kampen en van Kampen’. Maar de Koekoekspolder lijkt genegeerd te worden en de RWE gaat ermee vandoor. En dan de bewoners van het Kampereiland; zo lang in onnodige spanning over hun toekomst. Moet dat kunnen? We zeggen toch steeds dat wij dat niet willen?

Het is niet eens heel moeilijk om naar jezelf te kijken en te zien dat ook jij zelf verantwoordelijk bent voor wat er om je heen gebeurt. Je kunt je afvragen wat jouw kinderen ‘s avonds op straat uitspoken en ze hierop aanspreken. Je kunt omkijken naar je naaste. Want we redden het niet allemaal, niet in deze tijd waar de ijskast soms leeg is en de kinderen niet mee kunnen doen. We kunnen bij niemand achter de voordeur kijken en we kunnen allemaal slachtoffer worden van omstandigheden. Kijk om je heen en probeer, al is het maar klein, een gebaar te maken. Samen maken we mooie dingen. We zijn als fractie blij dat de energietoeslag voor een groot gedeelte van de aanvragers in december is overgemaakt. En zo gaan er heus ook dingen goed. 

Namens iedereen van GBK wil ik alle Kampenaren een zalige kerst wensen en een heerlijk nieuwjaar! We spreken elkaar snel!